Laufenburg, 20 juni 2026
Tom Marris
Talstrasse 7
79725 Laufenburg
Deutschland


Aan: Maaike, alle familieleden en vrienden van Teus van den Steenhoven


Teus heeft zijn lichaam afgestaan aan moeder aarde, maar dat wat werkelijk is sterft niet. Ik zal Teus nooit vergeten en hoewel dat alleen maar een herinnering in het nu is, doet dat mij goed en ik hoop jullie ook. Vertrouw op het universum, de natuur, liefde of wat voor woord je ook kiest dat alles gebeurt zoals het zijn moet. Daar hoort ook de rouwverwerking bij.

Er zijn veel onvergetelijke momenten die ik met Teus deel. Visje eten in hartje Den Haag. Onze 4 ogen gesprekken als hij daar behoefte aan had. De uitstapjes die hij voor de afdeling organiseerde. Maar ook zijn literaire kwaliteit als hij een stukje schreef of gewoon iets naar voren brengen wilde. Het is teveel om alles op te noemen. Voor mij was hij een heel bijzondere mens met het hart op je juiste plaats.
Afgelopen week kwam iedere keer de gedachte op hoe zou het met hem zijn? Ons laatste telefonisch gesprek was heel verwarrend. Toen kon ik hem niet meer bereiken.

Leven is levensgevaarlijk. Het is soms schitterend van liefde en dan weer meedogenloos hard. Alles komt alles gaat, geen levend wezen of object is er voor altijd. Het enige wat er altijd is is de stilte. Zelfs wanneer de vliegtuigen over denderen kun je dat alleen maar horen als de achtergrond stil is. Als je die stilte opzoekt ben je het dichts bij Teus.

Liefde (genegenheid) gedraagt zich net zo als licht; het moet ergers op kunnen vallen om het te kunnen zien / ervaren
Verdriet dringt zich op als dat het object van liefde niet meer waargenomen kan worden.
Daarom; iedere traan is een liefdesverklaring.

Lieve groet,
Tom

Lieve Teus,

Ik heb altijd jouw doorzettingsvermogen en kracht bewonderd, de manier waarop jij nooit opgaf en precies wist wat jij wilde in het leven. Dat gaf iets stevigs en geruststellends, alsof jij altijd met beide voeten op de grond stond, zelfs wanneer het leven onrustig werd.

Wat mij vooral zal bijblijven is jouw grote hart. Jouw warmte zat in de kleinste dingen, in hoe jij naar mensen keek, hoe jij er echt kon zijn voor je familie zonder daar veel woorden aan te geven. Jij was een hele warme, lieve persoon.

En ik heb zó vaak met jou gelachen. Jouw grapjes, jouw humor, die onverwachte opmerkingen die precies op het juiste moment kwamen. Het maakte alles lichter, zelfs moeilijke dagen kregen een glimlach.

En zelfs met de ziekte bleef jij zo mooi. Niet alleen van buiten, maar vooral in wie jij was: in jouw zachtheid, jouw moed, jouw menselijkheid. Dat heeft mij diep geraakt.

Ik ga jou missen. In de stilte, in de gesprekken, in de kleine momenten die nu anders zullen voelen. Maar wat blijft, is de herinnering aan wie jij was en wat jij voor mij betekende.